اصولا به اندازه ی خودش باید از یک تکنولوژی جدید انتظار داشت!
نوامبر 23, 2017
میخوام برم خارج!
نوامبر 23, 2017

یاد گرفتن کار گروهی برای ما ایرانی ها یه مقدار کار میبره. 😩

وقتی برای مدتی بیرون از ایران در یک کشور پیشرفته کار میکنی میفهمی که حتی کارهایی که به صورت جمعی در ایران انجام میشه کار گروهی نیست! کار جمعیه! یه عده جمع میشن دور هم و هر کس کار خودشو میکنه.

کارگروهی از اون چیزاییه که هر چقدرم که ماها یاد بگیریم فقط داریم ادا در میاریم. کار گروهی یاد گرفتنش ازتو مهدکودک شروع میشه. مثل اینه که یه نفر که هیچ چیزی از موسیقی نمیدونه سر ٣٠ سالگی تصمیم بگیره موسیقی یاد بگیره. اگه نابغه ها رو کنار بذاریم، اون فرد میتونه در بهترین شرایط ادای موسیقی زدن رو در بیاره. برای اینکه موسیقی دان بشی باید از بچگی تو روح و جسمت باشه. متاسفانه کار گروهی برای ما هم همین جوریه. یه سری تکنیک یاد میگیریم ولی تو روح و جسممون لمسش نمیتونیم بکنیم.

یکی از چیزهایی که در کار گروهی خیلی خیلی خیلی مهمه 💀 اینه که چیزی رو که مسئولیتش رو به ما دادن سر زمانی که مشخص شده انجام بدیم. یادتون باشه چونه هاتون رو برای اینکه این کار زمان بیشتری میخواد و کار من نیست و حسین قلی باید این کار رو انجام بده رو قبل از اتمام جلسه و تقسیم وظایف بزنید. اگه یه کاری رو بگید ٣ هفته طول میکشه و ۳ هفته هم طول بکشه بهتره تا اینکه همون کار رو بگید ۳ روز طول میکشه و حتی یک هفته ای تحویلش بدید! با اینکه یک هفته خیلی بهتر از ۳ هفته هست، ولی کار گروهی و پلان بزرگی رو که مدیر گروه تدوین کرده رو به هم میریزه و در نتیجه اینجوری میشه که مثل دومینو همه ی کارا عقب میافته و خراب میشه. باید این رو بدونید که کار گروهی خوبی های خودش رو داره ولی قطعا از بدی هایی که داره اینه که سرباری که برای مدیریت کردن اتفاقات و وظایف در گروه نیاز هست زیاده. مثلا اگه یه نفر توانش ۱۰ واحد باشه، توان اجرایی یک گروه ۳ نفری ۳۰ واحد نیست، بلکه مثلا ۲۴ واحده. ۶ واحد انرژی و وقت صرف مدیریت منابع، وظایف و … میشه. اگه یه نفر در گروه بد قولی کنه و کارش رو طبق برنامه ریزی انجام نده، اون سربار زیاد و زیادتر میشه. تا جایی که میبینیم بعضی وقتها مخصوصا در دانشگاه های ایران افراد ترجیح میدن تنها کار کنن تا در گروه، و علتش دقیقا همین هست که یک نفری فرد ۱۰ واحد انرژی و توان داره و ۲ نفری در مجموع ۴ واحد! و ۱۶ واحد بقیه صرف زنگ زدن به هم، برنامه ریزی، غر زدن سر هم، فحش، دعوا، نامه نگاری با استاد برای وقت بیشتر، توضیح برای استاد بعد از خراب شدن همه چیز و غیره میشه.
پس سنگامونو همون اول تو جلسه ی گروهی با هم وا بکنیم و بعدا افراد گروه رو لنگ کارمون نذاریم!

سروش مرتضی پور
سروش مرتضی پور
سلام. نام من سروش مرتضی پور است و مدیر فنی و از بنیانگذاران یکی از استارتاپ های موفق اتریش در زمینه ی اینترنت و تکنولوژی و محقق دکترای هوش مصنوعی و ارتباط انسان و روبات در فضاهای واقعیت مجازی در دانشگاه تکنیک وین هستم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

//]]>